• foto head7
  • foto head8
  • foto head12
  • foto head 13
  • foto head4

Een bericht van Annie van Dijck

Geschreven door Annie van Dijck.

Zoals vele lezers van deze website weten ben ik op 24 december 2013 opgenomen in het ziekenhuis met een hersenbloeding. Ik ben een half jaar daar geweest. 2 maanden ziekenhuis en 4 maanden revalidatie.  Mijn familie ondervond veel steun van de mensen uit de Biest. Onze hartelijke dank hiervoor. 

Ze vertelden wie....

ze gesproken hadden en van wie ze e-mails ontvingen. Toen kwam eindelijk de dag dat ik naar huis mocht.  Iedereen was blij, maar dan begint het herstel pas echt. Het gezinsleven moest weer gaan draaien en ik wilde weer veel zelf gaan doen. Dat kon ik wel vergeten. Bij elke handeling moest ik nadenken over hoe ik het ging aanpakken, wat ik er voor nodig had en of ik de spullen in huis had. Alles pakken en aan de slag. Hoe ga ik aan de slag en hoe doe ik alles?
 Ik had zoveel vragen en was erg moe, de gehele dag. Het kost al je energie uit je lichaam, en dan ga je maar even liggen op de bank of het liefst eventjes in bed. Daarna weer verder gaan met waar je gebleven was. Zo gingen en gaan er dagen voorbij. Elke dag weer werken aan jezelf. Je kunt dit alleen doen, maar ook met de hulp van anderen erbij was en is heel fijn. Omdat het nog steeds mooi weer was ging ik ook wel wat wandelen en samen met Jo fietsen. Ergens naar toe, een kopje koffie drinken en weer terug naar huis. Ook gingen we wel met de auto, maar ik ben nog niet voldoende hersteld om auto te rijden, dus Jo gaat dan mee.

Ik krijg veel hulp aangeboden als ik ergens ben. Waar moet ik nog aan werken: Mijn rechtervoet doet nog niet genoeg mee. Mijn rechteroog laat nog verstek gaan. Mijn korte termijn geheugen laat me in de steek. Maar ondanks dat gaan we er van uit dat het nog wel wat zal verbeteren. Al weet ik ook dat dit tegen kan vallen en dat het blijft zo als het nu is. Dat zien we wel weer. Ondanks alles mag ik niet klagen. Er is al zoveel goeds op mijn pad gekomen. Zie het maar dat ik van nul ben opgeklommen tot wat ik nu kan en wie ik nu ben.

Ik ben heel blij dat ik weer thuis ben op de Biest. Daar is de hele familie heel blij mee, en het gaat goed. Samen met Jo, Arjan, Marjan, Frank, Moniek, Chris en Yvonne ga ik er wat van maken. Daarbij vergeet ik ook mijn kleinkinderen niet. Tess, Finn, Jara, Tijn en Jens. Zij kwamen me regelmatig opzoeken in het revalidatiepark en hadden altijd goede zin.  We gaan de wintertijd tegemoet en ik ga werken aan drie dingen: bezigheden, structuur en contact met mensen. Aan jullie, inwoners van Biest-Houtakker, nogmaals veel dank voor alles en graag tot ziens!

We hebben 666 gasten en geen leden online